Archivos de la categoría ‘trigas / aukerak’

Don-Quijote-de-la-ManchaCuando don Quijote llegó a casa del caballero del Verde Gabán, estaba muy contento; acababa de realizar una de las mayores aventuras de su vida: la de los leones. En la puerta esperaban a don Diego –tal vez un poco ansiosos por la tardanza– doña Cristina y Lorenzo. Doña Cristina es la esposa de don Diego; Lorenzo es su hijo. Doña Cristina se encuentra en esa edad en que las mujeres hacen soñar a los muchachos que están en los colegios; tal vez tiene una barbilla que se repliega suavemente sobre el angosto cuello del corpiño; acaso en sus ojos hay esa vaga melancolía, esa dulzura, esa añoranza que tenéis vosotras, buenas amigas, cuando estáis a punto de despediros de la edad loca. Lorenzo, su hijo, es un mozuelo absurdo y fantástico; Cervantes dice que su padre no ha podido hacer, por nada del mundo, que estudie leyes; esto le granjea nuestras más calurosas simpatías. Cervantes añade también que tampoco su padre ha podido lograr que trabaje en la teología; esto lleva hacia él con más fervor nuestros afectos. (more…)

pablo-iglesias-1919Sí, sí, Pablo Iglesias, el fundador del PSOE y la UGT. Si levantara la cabeza, probablemente se volvería a morir al ver la cueva de ladrones, corruptos y vendidos al capital en que se han convertido las organizaciones que él fundo. Pero si sobreviviese, iría directamente al trullo, tras ser denunciado por sus propios “compañeros” por “apología del terrorismo” y acusado de “ser de ETA” por el ministro de turno de la derechona.

Esto es lo que decía tres décadas después de fundar el partido y el sindicato, y siendo presidente de ambos: (more…)

beltza.gazteNuestros muertos tienen siempre un nombre, una familia, unos amigos, una carne precisa, con límites determinados y determinables en función de un conjunto de relaciones físicas y afectivas del que formamos parte. Hoy o ayer les hemos tocado, les hemos visto protegerse del frío, abrir un paraguas bajo la lluvia, abrazar a alguien, acostarse junto a nosotros; les hemos oído hablar, encadenar frases, ideas. tenían su vida propia; pero además les habíamos dado una vida concreta, precisa, que sólo la relación, la complicidad en una cultura, el afecto, pueden dar. Por eso tienen un nombre. Se llaman Txabi, Txikia, Tito o Argala. Todos tienen unas características globales que les consideremos tan nuestros como nosotros mismos, y todos tienen otros aspectos diferenciales que hacen que nos demos cuenta de que han muerto, de que no son sólo uno más de “los muertos por la causa” o de “las víctimas de la violencia”. Tienen un nombre preciso, y cuando mueren no preguntamos ¿cuántos? sino ¿quién? (more…)

DrMaligno-DrEvil

Mi padre era un pastelero belga necrófilo y de la acera de enfrente, lo cual le acarreó no pocos problemas, aunque también los tuvo por su afición a la heroína. Mi madre era una prostituta francesa de quince años llamada Chloe, que tenía seis dedos en cada pie. Mi padre era politoxicómano y bebedor. En sus delirios decía que había inventado el signo de interrogación. Opinaba que los árboles eran unos vagos porque no se movían. Sufría ese malestar general que sólo aqueja a los genios en su desquiciada vida… (more…)

Manifiesto futurista

Publicado: 2012/10/03 de QK en trigas / aukerak
Etiquetas: , ,

Filippo Tommasso Marinetti, fundador del movimiento cultural conocido como “Futurismo”, nació en Alejandría (Egipto) el 22 de diciembre de 1876; y murió de un ataque cardíaco en Bellagio (Como, Italia) el 2 de diciembre de 1944. Se doctoró en las carreras de Letras en París y de Jurisprudencia en Génova. En Milán, en 1905, y con la colaboración de Sem Benelli, fundó la revista Poesía a cuyo éxito contribuyeron Jean Cocteau, Miguel de Unamuno, William Butler Yeats, Gian Pietro Lucini, Giovanni Pascoli, Trilussa (seudónimo de Carlos Alberto Salustri), Aldo Palazzeschi, Corrado Govoni, Ada Negri y Biagio Marin. En 1909 publica en el periódico francés Le Figaro el Manifiesto futurista cuya traducción ofrecemos a continuación.

. (more…)

Hace años que me doy cuenta y no me importa, pero nunca se me ocurrió escribirlo porque la idiotez me parece un tema muy desagradable, especialmente si es el idiota quien lo expone. Puede que la palabra idiota sea demasiado rotunda, pero prefiero ponerla de entrada y calentita sobre el plato aunque los amigos la crean exagerada, en vez de emplear cualquier otra como tonto, lelo o retardado y que después los mismos amigos opinen que uno se ha quedado corto. En realidad no pasa nada grave pero ser idiota lo pone a uno completamente aparte, y aunque tiene sus cosas buenas es evidente que de a ratos hay como una nostalgia, un deseo de cruzar a la vereda de enfrente donde amigos y parientes están reunidos en una misma inteligencia y comprensión, y frotarse un poco contra ellos para sentir que no hay diferencia apreciable y que todo va benissimo. (more…)

Oda al pedo

Publicado: 2012/08/12 de QK en chanadas / txantxak, trigas / aukerak
Etiquetas: , , ,

Reencontrar esta Oda al pedo me ha hecho evocar recuerdos de mi niñez, cuando el “tío” Justo nos la recitaba en alguna reunión familiar, provocando nuestras infantiles risotadas y los falsos reproches de los mayores, que, aunque la celebraban igualmente, debían dar muestras de compostura en aquél hipócrita ambiente de meapilas propio de la época. A estas alturas, mi cerebro está ya algo más maduro y el humor escatológico ya no me priva, pero de todas formas me ha parecido interesante compartir con vosotros esta muestra anónima de poético atrevimiento en tiempos oscuros. (more…)

Oiga, no me detenga que yo no hice nada, apenas pensar, apenas quejarme, apenas.

Oiga, no me acuse de violento, es usted quien lleva armas.

Es usted quien defiende este mundo de lástima. (more…)

Don Dinero

Publicado: 2012/06/05 de QK en trigas / aukerak
Etiquetas: , ,

Poderoso caballero
es don Dinero.

Madre, yo al oro me humillo,
él es mi amante y mi amado,
pues de puro enamorado
de continuo anda amarillo;
que pues, doblón o sencillo,
hace todo cuanto quiero,
poderoso caballero
es don Dinero.

Nace en las Indias honrado
donde el mundo le acompaña;
viene a morir en España (more…)

Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
de unha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre. (more…)